Sadaqa Jariya voor jezelf doen: is dat egoïstisch?

Nee. Een Sadaqa Jariya doen met de intentie voor jezelf is volkomen toegestaan, en het is zelfs het meest voorkomende geval. Wat telt, is niet voor wie de intentie wordt gemaakt, maar wat het gebaar echt voor anderen oplevert.

De vraag komt vaak terug, en ze is gezond: ze laat zien dat je je eigen motieven bevraagt.

Wat het gebaar voor anderen verandert

Een geplante boom voedt dezelfde mensen, laat dezelfde teams werken en produceert even lang, of de intentie nu voor jou is, voor een ouder of voor een overledene.

De intentie verandert niets aan het concrete effect. Ze zegt alleen aan wie het gebaar is opgedragen.

Waar het probleem begint

De moeilijkheid is niet iets voor jezelf te doen. Ze is iets te doen om gezien te worden.

Dat is niet hetzelfde. Geven in de hoop op iets goeds voor jezelf blijft geven. Geven opdat anderen het weten, maakt van het gebaar iets anders. Die grens verdient aandacht, niet die van wie de intentie ontvangt.

Een eenvoudig teken

Eén vraag geeft vaak de doorslag: zou ik het doen als niemand het ooit te weten zou komen?

Is het antwoord ja, dan staat de intentie waarschijnlijk op de juiste plek. Is het nee, dan betekent dat niet dat je het niet moet doen. Het betekent dat er iets in jezelf bijgesteld mag worden.

Het meest voorkomende geval

Velen doen het gebaar voor zichzelf en tegelijk voor een naaste. Een boom voor jezelf, een voor een ouder. Daar is niets op tegen, en het is geen manier om iets goed te maken.

Anderen beginnen bij zichzelf en breiden het geleidelijk uit naar hun familie zodra ze hebben gezien wat het gebaar concreet oplevert.

Wat je beter niet doet

Jezelf verlammen door je steeds af te vragen of je intentie wel zuiver is. Een klassieke valkuil: wie te veel onberispelijk wil zijn, doet uiteindelijk niets.

De intentie werk je uit door te handelen, niet door te wachten tot je perfect bent. Een boom die met een onvolmaakte intentie is geplant, groeit toch, en voedt toch.